دلم یک سفر میخواهد. سفر، جادویی ترین درمانِ روح آدمی‌ست. سفری پر از هیجان. پر از جیغ. پر از آسمان. پر از جاده. پر از شب. من عاشق جاده ام. و کوله پشتی ام. همین گذر کردن و بودن و رسیدن. حسی فراتر از همه ی روز مرگی هایمان. این یعنی زنده بودن. زندگی کردن.مثل همین آهنگ وبلاگ‌م که بالا و پایین می رود و ثانیه به ثانیه اش ، جان می بخشد به من ...

+ ممنون به خاطر هم فکری هاتون در پست قبلی. کاملن یک معظل شده !

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱٠/۱٠ساعت ٦:٢٩ ‎ب.ظ توسط مهربان بانو نظرات ()

آهای دنیا : تو و تمامی ضمیرهایت دیگر به کارم نمی آئید… من نقطه های جای خالی ام را میخواهم